Chomik syryjski pochodzi z Azji Mniejszej. Zamieszkuje tereny pustynne i półpustynne. Chociaż dziś istnieje wiele barwnych odmian, pierwotnie charakterystyczna, złocista barwa futra zapewniała mu ochronę w otoczeniu. Utrudniona obserwacja chomika na wolności długo nie pozwalała na zdobycie wiedzy o jego biologii i zachowaniu. Dziś wiadomo, że chomiki aktywne są głównie nocą. Na wolności wykopują nory o długości do 2 metrów, z tunelami i komorami o różnym przeznaczeniu (legowisko, magazyn pokarmu). Potrafią przebyć duże odległości w poszukiwaniu pokarmu. Chomiki syryjskie są typowymi samotnikami i należy trzymać je pojedynczo. Są zwierzątkami bardzo sympatycznymi i komunikatywnymi, łatwo się oswajają. Nie ukrywają się przed ludźmi i rozpoznają swojego opiekuna.

Może trudno w to uwierzyć, ale chomik obchodzi 80 urodziny. Opisany po raz pierwszy w 1839 roku chomik syryjski uważany był za gatunek wymarły. 12 kwietnia 1930 roku profesor Aharoni, prowadząc prace wykopaliskowe w okolicy syryjskiego miasta Aleppo, odkrył samiczkę z 12 młodymi. Niestety tylko kilka osobników przeżyło podróż do instytutu, ale dzięki ich rozmnożeniu szybko otrzymano kolejne przychówki. Tak się wszystko zaczęło. To właśnie od tej grupki pochodzą wszystkie chomiki syryjskie, żyjące dziś na świecie.